Τα κεφάλια τους σκυμμένα πάνω από τα θέματα. Το άγχος τους έκδηλο στα πρόσωπα, στις εκφράσεις, στα ξεφυσήματα τους.
Η σιγουριά του επιμελούς μαθητή/τριας ένα κουβάρι με την απόγνωση του αμελούς. Συγκρούονται θαρρείς μετωπικά μη μπορώντας να συνυπάρξουν μαζί, έστω για δύο ώρες, όπως άλλωστε γινόταν στην διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Κομμάτι κι αυτό της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Οι αγωνιζόμενοι μαθητές/τριες μας τούτες τις στιγμές έχουν φωλιάσει στον ενδότερο πυρήνα της ψυχής μας .
Ασυναίσθητα βρισκόμαστε, με μιας ,στη θέση τους.
Ξαναζούμε τις δικές μας ενδοσχολικές εξετάσεις σαν παιδιά και πάλι. Και τότε συνειδητοποιούμε ότι ίσως να έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε ισχυρές συναισθηματικές αναφορές στους δικούς μας πλέον μαθητές/τριες.
Είναι όμορφο να νιώθεις (έστω και σαν ψευδαίσθηση) ότι καμιά σκουριά δεν μπορεί να οξειδώσει το χρυσάφι της εκπαιδευτικής σου ψυχής… την αγάπη σου για αυτούς/ές τούτες τις “δύσκολες” στιγμές.
